Jazda konna i tereny

Zapraszamy na zajęcia jazdy konnej dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Posiadamy spokojne konie dostosowane dla osób o różnym poziomie zawansowania i wieku (dla dzieci, młodzieży i dorosłych).

Hipoterapia

Zajęcia hipoterapii prowadzone są przez wykwalifikowanych hipoterapeutów (m.in. członka Polskiego Towarzystwa Hipoterapeutycznego). Posiadamy specjalnie wyszkolone i zrównoważone konie do hipoterapii.

Regulamin jazdy konnej i hipoterapii

Zapoznaj się z zasadami i regulaminem jazdy konnej i hipoterapii.


W przygotowaniu


Hipoterapia

Definicja hipoterapii

Hipoterapia (słowo tworzą dwa wyrazy greckie: hippos - koń i therapeuticos - leczniczy) - jest to działanie mające na celu przywracanie zdrowia i usprawnianie przy pomocy konia i jazdy konnej osób:

  • po przebytych chorobach zostawiających trwałe ślady w sprawności fizycznej i w życiu psychicznym,
  • upośledzonych umysłowo,
  • z deficytami rozwojowymi,
  • z uszkodzeniami analizatorów (wzrok, słuch),
  • niedostosowanych społecznie.
Celem terapii z koniem i terapii jazdą konną jest przywrócenie tym osobom sprawności fizycznej i psychicznej w możliwym do osiągnięcia zakresie. Uniwersalność hipoterapii polega na jednoczesnym oddziaływaniu ruchowym, sensorycznym, psychicznym i społecznym.

Hipoterapia stanowi jeden z elementów rehabilitacji leczniczej i jest prowadzona na zlecenie lekarza.

Formy hipoterapii

  • Terapeutyczna jazda konna - pacjent bez wykonywania jakichkolwiek ćwiczeń poddawany jest ruchom konia w różnych pozycjach (np. w siadzie przodem, tyłem, w leżeniu);
  • Fizjoterapia konna - poza terapeutyczną jazdą konną pacjent wykonuje pod okiem fizjoterapeuty ćwiczenia w różnych pozycjach:
    • model neurofizjologiczny - najważniejsza jest prawidłowa pozycja siedząca i prawidłowy ruch, ich jakość;
    • model funkcjonalny - najważniejsza jest funkcja, na drugim planie przestrzeganie pozycji i ruch.
  • Terapia kontaktem z koniem - jej istotą jest emocjonalny kontakt pacjenta z koniem, sytuacja terapeutyczna, a nie sama jazda (pacjent może wogóle nie siedzieć na koniu):
    • prowadzona na koniu - stosujemy ją u dzieci potrafiących samodzielnie siedzieć, ale mających problemy psychiczno-emocjonalne (dzieci autystyczne, upośledzone umysłowo, nadpobudliwe, z zaburzeniami zachowania, z zaburzeniami psychicznymi);
    • prowadzona przy koniu - stosowana u dzieci nie potrafiących samodzielnie siedzieć, u dzieci ze wszystkimi przeciwwskazaniami oprócz nietolerancji konia przez dziecko i uczulenia na konia.
Ponadto wyróżnia się:
  • jazdę konną rekreacyjną i sportową osób niepełnosprawnych - nie stanowi części hipoterapii, ale jest z nią ściśle związana i ma aspekt terapeutyczny. Umożliwia aktywność sportową osobom niepełnosprawnym, wyrabia u nich nawyk i potrzebę aktywnego spędzania wolnego czasu w kontakcie ze zwierzęciem i przyrodą;
  • woltyżerkę pedagogiczno-terapeutyczną - zalecaną w przypadkach zaburzeń integracji sensorycznej.
Podział wg Polskiego Towarzystwa Hipoterapeutycznego

Terapeutyczna rola konia
  • Koń to wrażenie chodzenia
    Trójwymiarowy ruch grzbietu końskiego w stępie przekazywany miednicy jeźdźca jest identyczny z ruchami miednicy prawidłowo kroczącego człowieka. W tym samym czasie barki i luźno zwisające kończyny dolne również zachowują się tak, jak u idącego człowieka. Daje to możliwość nauki chodzenia "bez chodzenia".
  • Koń hamuje przetrwałe odruchy postawy
    Nieprawidłowe, mimowolne odruchy towarzyszące niektórym postaciom mózgowego porażenia dziecięcego utrudniają usprawnianie. Hipoterapia stwarza możliwość stopniowego eliminowania tych automatyzmów.
  • Koń przywraca zaburzoną symetrię mięśni tułowia
    Łagodne, rytmiczne, równomierne kołysanie w stępie, na przemian napina i rozluźnia mięśnie posturalne prawej i lewej strony ciała. Napięte i przykurczone mięśnie ulegają stopniowemu rozluźnieniu i rozciągnięciu, mięśnie słabszej strony ulegają wzmocnieniu - dochodzi do symetrycznej równowagi mięśniowej.
  • Koń koryguje postawę
    Utrzymywanie prawidłowego dosiadu zmusza do aktywnego prostowania się. Wzmocnieniu ulegają mięśnie grzbietu, brzucha i obręczy biodrowej, szczególnie posladków, zmniejsza to tak zwane przodopochylenie miednicy, wyrabia nową, prawidłową postawę, wzmacnia mięśnie gorsetu tułowia.
  • Koń rozluźnia spastyczne mięśnie
    Uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego może spowodować wzmożone napięcie mięśni (spastyczność), szczególnie w kończynach. Podstawowym warunkiem usprawniania jest obniżenie spastyczności.
  • Podczas hipoterapii dzieje się to automatycznie i jest możliwe dzięki:
    • rozgrzaniu mięśni,
    • rytmicznemu kołysaniu w stępie,
    • przeciwstawnym skrętom biodra-barki,
    • ułożeniu kończyn dolnych w trójzgięciu i odwiedzeniu podczas dosiadania konia.
  • Koń chroni przed przykurczami i ograniczaniem ruchomości w stawach
    Wspomniany łańcuch ruchów grzbiet konia - miednica jeźdźca - jego kręgosłup - bark - kończyny jeźdźca uruchamia rytmicznie i łagodnie kolejno wszystkie mięśnie i stawy. Hipoterapia i jazda konna zmniejsza przede wszystkim przykurcze, ograniczenia ruchomości przywodzicieli i obręczy miednicy.
  • Koń może usprawniać bardzo łagodnie
    Jest to możliwe dzięki jego specyficznej budowie i łagodnemu oddziaływaniu ruchu konia w stępie. W hipoterapii istnieje cały szereg odpowiednich ułożeń, podporów i technik asekuracji, regulujących stopień uruchamiania, wysiłku i bodźcowania organizmu. Dzięki temu hipoterapię można zaoferować nawet pacjentom ze znacznymi deficytami fizycznymi i psychicznymi.
  • Koń zwiększa możliwości lokomocyjne
    Osoby niepełnosprawne cierpią na ogół z powodu ograniczonych możliwości ruchowych. Siedząc na koniu, popędzając go pracą bioder, kręgosłupa - odbierają wrażenie prawidłowego chodu i mogą go ćwiczyć. Koń oddaje do dyspozycji osoby niepełnosprawnej swoje cztery, zdrowe nogi stwarzając tym samym nieograniczone możliwości lokomocyjne. Takie przeszkody jak odległość, nierówność terenu, piasek czy woda przestają istnieć. Jest to przeżycie piękne i niezapomniane.
  • Koń drażni zmysły
    Dotyk końskiej sierści, łaskotanie grzywy, rozmaitość kształtów, odgłos kroków, przyjazne parskanie i mile kojarzony zapach stymulują zmysły dotyku, słuchu, wzroku i węchu. Towarzyszy temu ciągłe wytrącanie z równowagi i konieczność jej natychmiastowego odnajdywania, jeżeli nie chcemy zbyt prędko rozstać się z tym bogactwem wrażeń. Czucie głębokie (proprioceptywne) jest stymulowane przez nieustające przeciwstawne bodźce dopływające z mięśni, ścięgien i stawów całego ciała. Wszystko to niezwykle rozwija zaburzoną zdolność równoczesnego odbierania bodźców i ich kojarzenia. Dzięki temu kształtuje się poczucie własnego ciała i orientacji przestrzennej.
  • Koń stanowi źródło bodźców równoważnych
    Hipoterapia daje nieograniczone możliwości stopniowania i różnicowania bodźców równoważnych. Dzięki przyspieszeniom poziomym i pionowym: kołysaniu, zmianom kierunku jazd, zatrzymaniu się, ruszaniu, przyspieszaniu i zwalnianiu tempa jazdy, zastosowaniu specjalnych ułożeń, odpowiednich ćwiczeń i zabaw - ruch konia staje się potężnym generatorem bodźców równoważnych.
  • Koń uaktywnia i otwiera nas
    Rytmiczne pobudzające ruchy towarzyszące jeździe konnej wzmagają wydzielanie hormonów (szczególnie adrenaliny i endorfin), stymulujących układ wegetatywny. Następuje wyraźny wzrost aktywności ruchowej, koncentracji uwagi i dobrego samopoczucia. Ma to szczególne znaczenie w terapii u tych niesprawnych osób,które przeżywają stany lekowe oraz stany zahamowania, szczególnie zaś u dzieci. Pomaga temu kontakt wzrokowy "na równi", przyjemność płynąca z zajęć, "niewidoczność" kalectwa i subiektywna łatwość sukcesu.
  • Koń usprawnia pracę naszych organów
    Dzięki stymulacji układu hormonalnego i wegetatywnego, jazda konna poprawia krążenie, oddychanie, pracę jelit a nawet pracę układu odpornościowego. Działanie to jest szczególnie aktywne podczas jazdy stępem.
  • Koń mobilizuje i nie nudzi
    Koń żywy i reagujący na otoczenie wymaga od osoby niepełnosprawnej aktywności, nie pozwala jej na pozostanie biernym, jak to bywa w niektórych innych formach terapii. Osoby niepełnosprawne, szczególnie dzieci poddawane żmudnemu i systematycznemu usprawnianiu często ulegają zniechęceniu i nie chcą współpracować z terapeutą. Problemu tego nie obserwujemy podczas zajęć z hipoterapii. Tutaj zaangażowanie pacjenta w terapię jest olbrzymie i nieprzemijające. Trud usprawniania staje się prawie niezauważalny, a sama terapia przez swoją atrakcyjność jest jednocześnie nagrodą.
  • Koń uczy
    Podczas zajęć z hipoterapii pacjent dzięki aktywizacji i pozytywnemu nastawieniu do współpracy z terapeutą może opanować szereg umiejętności i pojęć. Koń jest pomocny w pracy pedagoga specjalnego, psychologa, logopedy. Obcowanie z koniem i jego otoczeniem nie tylko wzbogaca wiedzę pacjenta o świecie ale uczy go również samodzielności, odpowiedzialności i współpracy z innymi.
  • Koń relaksuje
    Kontakt z koniem, poddanie się jego łagodnym, kołyszącym ruchom sprzyja relaksowi i odprężeniu. Świat widziany z końskiego grzbietu jest większy i piękniejszy. Obcowanie z tym dużym, imponującym, przyjacielskim zwierzęciem ma wpływ na równowagę emocjonalną i powoduje osłabienie reakcji nerwicowych.
  • Koń to uniwersalne stanowisko terapeutyczne
    Koń może zastępować materac (szeroki zad), terapeutyczną piłkę, lub wałek (kłoda), klin (szyja), bądź drabinkę do podciągania (grzywa). Idąc stępem wprowadza pacjęta leżącego na nim na brzuchu - w ruchy zbliżone do pełzania, pacjenta opartego na łokciach i kolanach - w ruchy zbliżone do czworakowania, pacjenta siedzącego - w ruchy zbliżone do chodzenia. Nie ma innego "przyrządu", który byłby tak uniwersalny. Siedząc na koniu łatwiej opanować pojęcia przestrzenne, schemat własnego ciała, nauczyć się liczyć do czterech (patrz nogi konia), wymawiać trudne głoski i wyrazy.
Na podstawie artykułu dr Stanisława Izdebskiego.

Wskazania do hipoterapii
Lista schorzeń i niesprawności najczęściej usprawnianych hipoterapią:
  • Mózgowe porażenie dziecięce (MPD), a wśród nich szczególnie:
    • przewaga niedowładów w kończynach dolnych (diplegie-diparezy, paraplegie-paraparezy)
    • postacie pozapiramidowe,
    • postacie ze słabym tułowiem,
    • postacie z zaburzeniami równowagi,
    • postacie z tendencją do przywiedzeniowego ułożenia kończyn,
    • momenty, w których dzieci MPD rozpoczynają lub doskonalą siadanie, wsiadanie lub chodzenie.
  • Inne niż MPD porażenia i niedowłady spastyczne, wiotkie i dyskinezy(np. pourazowe)
  • autyzmy dziecięce,
  • zespół Downa,
  • opóźnienia psychoruchowe,
  • kręcz karku,
  • stwardnienie rozsiane (SM) - tylko łagodne formy hipoterapii,
  • postępujące dystrofie mięśniowe,
  • rozszczepy kręgosłupa (Spina biffida) po zoperowaniu towarzyszącej przepukliny oponowej lub oponowo-rdzeniowej,
  • skrzywienia boczne kręgosłupa (skoliozy) I stopnia, do 20 °,
  • wady postawy (prócz rozpoznań: plecy płaskie, plecy wklęsłe),
  • choroba Scheurmanna (nie obejmująca odcinka lędzwiowego kręgosłupa, nie w ostrej fazie choroby),
  • dysplazje bioder (poza przypadkami częstych zwichnięć, najlepiej po rekonstrukcyjnej operacji),
  • artrogrypozy (poza przypadkami dużych przykurczy biodrowych),
  • stany po urazach kregosłupa i rdzenia (późna faza usprawniania, nie w uszkodzeniach części szyjnej),
  • przykurcze i ograniczenia ruchomości mięśni i stawów (po urazach, operacjach, unieruchomieniach, szczególnie dotyczące pasa biodrowego),
  • stan po amputacjach kończyn (szczególnie dolnych),
  • wady słuchu, wzroku,
  • zaburzenia emocjonalne i adaptacyjne towarzyszące alkoholizmowi, narkomanii i problemom tzw. "trudnych dzieci i trudnej młodzieży",
  • inne.
Należy zaznaczyć, że hipoterapia sporadycznie jest stosowana:
  • w leczeniu nerwic (szczególnie wegetatywnych),
  • wczesnej, niezaawansowanej koksartrozie (zwyrodnienia stawów biodrowych),
  • otyłości,
  • w zaparciach nawykowych (szczególnie dzieci),
  • choroby krążenia (późna rehabilitacja stanów pozawałowych, poudarowych, nadciśnienia w specjalnych warunkach).
Na podstawie artykułu dr Stanisława Izdebskiego.


Przeciwwskazania do hipoterapii:

Przeciwwskazania bezwzględne

  • Uczulenie na sierść lub pot konia,
  • Nie wygojone rany,
  • Nietolerancja formy leczenia przez pacjenta, np. niepohamowany lęk,
  • Odklejanie siatkówki oka, wzmożone ciśnienie śródgałkowe,
  • Pogorszenie stanu w zespołach neurologicznych, stanach po urazach czaszkowo-mózgowych, nasilenie i pogorszenie ADHD, chorobach mięśni,
  • Zwichnięcie stawów biodrowych,
  • Niestabilność szczytowo-obrotowa (kręgów szyjnych c3-c4, np. w zespole Down'a),
  • Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym,
  • Podwyższona temperatura ciała,
  • Ostre choroby infekcyjne,
  • Ostre stany chorób i zaburzeń psychicznych,
  • Znaczna nadwaga

Przeciwwskazania względne - decydują lekarz i hipoterapeuta

  • Padaczka,
  • Upośledzenie umysłowe w stopniu głębokim,
  • Zaburzenia mineralizacji kości (osteoporoza),
  • Utrwalone deformacje i zniekształcenia, przykurcze, znaczne ograniczenia zakresu ruchu układu kostno-stawowego,
  • Schorzenia okulistyczne - wymagana konsultacja

Umawianie zajęć i cennik

Umawianie zajęć

W celu umówienia zajęć należy skontaktować się z nami telefonicznie. Zajęcia hipoterapii odbywają się w nastepujących dniach i godzinach:

  • piątek - 17.00-19.00
  • sobota - 12.00-17.00
  • niedziela - 12.00-17.00

W przypadku złej pogody zajęcia odbywają się na krytej hali.

Cennik

  • hipoterapia 30 minut - 35 zł
  • karnet 5 zajęć hipoterapii (po 30 minut)- 150 zł
Uwaga! Wystawiamy rachunki.

Nr konta:

Małgorzata Tuszyńska
Koniczynka
MBank
50 1140 2004 0000 3202 6153 3190